Jak wypełnić wzór PIT-2? Instrukcja krok po kroku

PIT-2 to dobrowolne oświadczenie składane pracodawcy, zleceniodawcy lub innemu płatnikowi. Pozwala pomniejszać miesięczną zaliczkę na podatek o kwotę zmniejszającą podatek, maksymalnie o 300 zł. Formularz składa się raz i obowiązuje do odwołania, a nieprzekazanie go nie oznacza utraty kwoty wolnej – zostanie ona uwzględniona w rozliczeniu rocznym.

Jak wypełnić formularz PIT-2 krok po kroku?

Aktualny wzór PIT-2, wersja 9, składa się z części oznaczonych literami A–K. Nie trzeba wypełniać wszystkich pól. Zaznacz tylko te oświadczenia i wnioski, które dotyczą Twojej sytuacji. Dokument przekazujesz płatnikowi, czyli na przykład pracodawcy lub zleceniodawcy, a nie urzędowi skarbowemu.

1. Część A – dane podatnika – wpisz PESEL albo NIP, nazwisko, imię i datę urodzenia. Użyj identyfikatora właściwego dla Twojej sytuacji.
2. Część B – dane płatnika – podaj nazwę pracodawcy, zleceniodawcy albo innego płatnika, któremu składasz oświadczenie. Nie wpisuj tu danych urzędu skarbowego.
3. Część C – kwota zmniejszająca podatek – zaznacz, jaka część miesięcznej kwoty zmniejszającej podatek ma być stosowana przez tego płatnika. Przy jednym płatniku zwykle wybiera się 1/12, przy dwóch 1/24, a przy trzech 1/36.
4. Część D – emerytura lub renta – wypełnij ją, jeśli pobierasz świadczenie z organu rentowego i jednocześnie uzyskujesz dochody od płatnika. W tym miejscu można podzielić kwotę zmniejszającą między organ rentowy i płatników.
5. Część E – wspólne rozliczenie lub samotne wychowywanie dziecka – zaznacz właściwe oświadczenie, jeśli spełniasz warunki do takiego rozliczenia i chcesz, aby płatnik uwzględniał je przy zaliczkach.
6. Część F – podwyższone koszty uzyskania przychodów – zaznacz tę część, gdy mieszkasz poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, i spełniasz warunki do stosowania podwyższonych kosztów.
7. Część G – wybrane zwolnienia podatkowe – wpisz wymagane dane, jeśli korzystasz z ulgi na powrót, ulgi dla rodzin 4+ albo ulgi dla pracujących seniorów.
8. Część H – rezygnacja z wybranych preferencji – skorzystaj z niej, jeśli chcesz zrezygnować z ulgi dla młodych albo z pracowniczych kosztów uzyskania przychodów.
9. Część I – rezygnacja z 50% kosztów – wypełnij ją, gdy uzyskujesz przychody związane z prawami autorskimi i nie chcesz stosowania podwyższonych, 50-procentowych kosztów uzyskania przychodów.
10. Część J – wniosek o niepobieranie zaliczek – zaznacz tylko wtedy, gdy przewidujesz, że Twoje łączne dochody w danym roku nie przekroczą 30 000 zł. Ten wniosek składa się odrębnie na każdy rok podatkowy.
11. Część K – data i podpis – wpisz datę złożenia dokumentu i podpisz oświadczenie. Bez tych elementów płatnik może nie przyjąć formularza.

Najczęściej wypełniane są części A, B i C. Pozostałe służą do przekazania dodatkowych informacji, które wpływają na sposób obliczania zaliczki:

• Część D dotyczy osób pobierających emeryturę lub rentę.
• Część E dotyczy wspólnego rozliczenia z małżonkiem albo statusu samotnego rodzica.
• Część F dotyczy podwyższonych kosztów dojazdu do pracy.
• Części G–I dotyczą określonych ulg, zwolnień albo rezygnacji z preferencji.
• Część J dotyczy wyłącznie niepobierania zaliczek w konkretnym roku podatkowym.

Jak wybrać 1/12, 1/24 albo 1/36 kwoty zmniejszającej?

Kwota wolna od podatku wynosi 30 000 zł rocznie. Przy stawce 12% odpowiada jej kwota zmniejszająca podatek w wysokości 3600 zł rocznie, czyli 300 zł miesięcznie. Możesz podzielić tę kwotę maksymalnie między trzech płatników.

Jeśli masz dwóch pracodawców, możesz złożyć każdemu PIT-2 z zaznaczeniem 1/24. Przy trzech płatnikach wybierasz 1/36 u każdego z nich. Łączne pomniejszenie zaliczek w danym miesiącu nie może przekroczyć 300 zł. Ta sama zasada dotyczy dochodów z umowy o pracę, zlecenia i o dzieło.

Kiedy złożyć PIT-2 i czy trzeba robić to co roku?

Oświadczenie możesz złożyć przed rozpoczęciem pracy albo w trakcie roku. Płatnik powinien uwzględnić je najpóźniej od miesiąca następującego po miesiącu, w którym je otrzymał. Zasady przekazania dokumentu może określić płatnik, dlatego może przyjąć papierowy formularz albo własny elektroniczny wzór.

PIT-2 składa się raz. Zachowuje ważność w kolejnych latach, dopóki go nie wycofasz albo nie zmienią się okoliczności wpływające na zaliczki. Wyjątkiem jest część J, czyli wniosek o niepobieranie zaliczek. Ten wniosek dotyczy tylko jednego roku podatkowego.

Na co uważać przy składaniu PIT-2?

Za prawdziwość informacji podanych w PIT-2 odpowiada podatnik. Płatnik stosuje oświadczenie otrzymane od podatnika i co do zasady nie odpowiada za skutki informacji, które doprowadziły do zaniżenia zaliczek. Jeśli kwota zmniejszająca została zastosowana zbyt wysoko, w rozliczeniu rocznym może powstać niedopłata.

Najczęstszy błąd polega na zaznaczeniu 1/12 u więcej niż jednego płatnika. W takiej sytuacji zaliczki są pomniejszane łącznie o więcej niż 300 zł miesięcznie. Podobne ryzyko występuje przy jednoczesnym uzyskiwaniu dochodów z pracy i działalności gospodarczej opodatkowanej według skali. Zmianę sytuacji, na przykład rozpoczęcie kolejnego zatrudnienia, uzyskanie emerytury lub rozpoczęcie działalności, należy uwzględnić przez zmianę albo wycofanie oświadczenia.

Przed przekazaniem dokumentu sprawdź:

• czy PESEL albo NIP oraz pozostałe dane identyfikacyjne są poprawne,
• czy wskazany został właściwy płatnik, a nie urząd skarbowy,
• czy suma wybranych części kwoty zmniejszającej u wszystkich płatników nie przekracza 300 zł miesięcznie,
• czy data i podpis znajdują się w formularzu,
• czy część J została złożona tylko na właściwy rok podatkowy.

Nie musisz składać PIT-2, jeśli nie chcesz pomniejszać miesięcznych zaliczek. Wtedy kwota zmniejszająca podatek zostanie rozliczona w zeznaniu rocznym, o ile przysługuje Ci na zasadach ogólnych.

Artykuł nie stanowi porady podatkowej ani prawnej. W przypadku kilku źródeł dochodu, łączenia pracy z działalnością gospodarczą lub pobierania świadczeń z organu rentowego skonsultuj sposób rozliczenia z doradcą podatkowym.